O nas

 

 
Historia i czasy współczesne Specjalnego Ośrodka Wychowawczego w Brańszczyku

Siostry Franciszkanki  Rodziny Maryi, które zostały założone przez świętego arcybiskupa Zygmunta Szczęsnego Felińskiego w 1857 r. w Petersburgu,  przybyły do Brańszczyka we wrześniu 1928 r. na prośbę ówczesnego Proboszcza – ks. Wacława Wacławskiego. Ordynariusz Płocki błogosławiony ks. Biskup Antoni Julian Nowowiejski erygował w 1929 roku Dom Zakonny Sióstr Rodziny Maryi zgodnie z wymogami prawa kościelnego.

Od początku Siostry prowadzą tu pracę opiekuńczo wychowawczą i oświatową, służą pomocą w kościele. Do lat 70-tych świadczyły pomoc pielęgniarską dla okolicznej ludności.
 Początkowo Siostry zamieszkały w domu parafialnym. Zajmowały się kościołem, opiekowały się młodzieżą w parafii, tercjarkami, uczyły religii, opiekowały się dziećmi w przedszkolu. Po dwóch latach Siostry zakupiły posesję z domem, gdzie zorganizowano zakład dla chłopców od 3 do 15 lat. Do roku 1962 był to Dom Dziecka dla chłopców z normą intelektualną. Wychowankowie Ci uczęszczali do Szkoły Ogólnej Podstawowej w Brańszczyku.
Początkowo posiadłość nasza była niewielka, był jeden drewniany dom i skromne zaplecze gospodarcze. W pierwszych latach wychowaniem dzieci zajmowały się tylko Siostry, z czasem, kiedy przybywało wychowanków, a liczba ich wynosiła 50-ciu, przyjmowano do pracy osoby świeckie.
Funkcjonowanie Domu nie przerwała zawierucha wojenna, ani okupacja hitlerowska, mimo pogorszenia warunków i znacznych trudności, a w krytycznym momencie okazała się nawet konieczna ewakuacja dzieci i Sióstr do sąsiedniej wioski – do istniejącej tam gajówki. Po przejściu frontu Siostry wraz z wychowankami wróciły na swoje miejsce. Straty materialne okazały się ogromne. Stracono całe mienie domu; zastano budynek bez dachu, okien, drzwi, cały podziurawiony i zdewastowany. Siostry jednak nie straciły ducha, ani zapału w pracy dla zapewnienia sierotom dachu nad głową, ciepła, pożywienia i odzieży.
Chociaż bezpośrednie lata powojenne były ciężkie ze względu na warunki materialne, ale były to lata spokojne pełne lepszych nadziei na przyszłość. Siostry w klimacie zasad religijnych przygotowywały chłopców do życia samodzielnego. Każdego roku opuszczało nasz Dom około 10-14 chłopców, by dalej kontynuować naukę.
Kiedy sytuacja materialna nieco się poprawiła w 1959 r. opracowano plany budowy nowego murowanego w którym wygospodarowano pomieszczenia dla wychowanków i sióstr.
Obecnie te budynki potrzebują remontów, aby przystosować je do obecnych wymogów.
Nastąpiły lata 50-te, system PRL-u – pojawiły się nowe kłopoty. Postanowiono dzieci i młodzież izolować od wpływów religijnych i chrześcijańskich. I tak, rok 1962 był tragedią dla 48 chłopców, których rozwieziono do innych do innych Państwowych Domów Dziecka. Siostry, które to przeżyły, jeszcze dziś ze łzami w oczach ten ból wspominają. Był lament i rozpaczliwy krzyk dzieci – sierot pozbawionych rodziców, a teraz po raz drugi tracą serca Sióstr, które im zastępowały ojca i matkę.
Rok 1962 był przełomowy dla naszej placówki. Skierowano do nas 45 chłopców z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim i zaburzeniami emocjonalnymi, więc zmieniono nazwę z Domu Dziecka na Zakład Wychowawczy, którego początkowo władzę nadrzędną było tzw. „Zrzeszenie Katolików »Caritas«” z siedzibą w Warszawie.
W roku 1979 cały Brańszczyk przeżywa klęskę żywiołową spowodowaną przez powódź. Wszystkie dzieci ewakuowano do Brwinowa. Jednak dzięki pomocy Bożej opanowano trudną sytuację spowodowaną powodzią; tu wrócono i kontynuowano misję wychowawczą.
W 1990 roku przywrócono nam własność i zmieniła się nazwa Placówki na Zakład Wychowawczy Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi . Aktualna nazwa brzmi: „Specjalny Ośrodek Wychowawczy Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi”
Od początku naszej działalności do obecnej chwili w Brańszczyku w naszej Placówce pracowało 120 Sióstr, Opieką wychowawczą objęto ponad 950 – ciu chłopców.
Obecnie w Ośrodku przebywa 54-ciu wychowanków z niepełnosprawnością intelektualną lekkiego i umiarkowanego stopnia. Chłopcy uczą się w szkole podstawowej specjalnej, w gimnazjum specjalnym i szkole przysposobienia zawodowego. Po zajęciach w szkole – w budynku obok naszej posesji, chłopcy uzupełniają i utrwalają wiadomości w domu, tzn. w grupach pod kierunkiem Siostry Wychowawczyni i Pań, które stosują różne formy i metody terapii zajęciowej, aby dzieci w klimacie życzliwości mogły zdobywać umiejętności i przygotowywać się do życia w społeczeństwie.
W Ośrodku pracuje 8 Sióstr. Obecnie siostrą Przełożoną jest S. Marianna Paziewska, która jest równocześnie Dyrektorem Ośrodka
Obecnie siostry oprócz pracy wychowawczej w Ośrodku, służą pomocą w parafii, opiekują się asystą procesyjną, wykonują okolicznościowe dekoracje, ubierają ołtarze w Kościele, ustawiają kwiaty. Ponadto siostry opiekują się niektórymi chorymi i potrzebującymi osobami w naszej parafii oraz rodzinami naszych wychowanków, poprzez świadczenie pomocy materialnej w miarę naszych możliwości.
Dużą rolę w naszym życiu zakonnym i życiu Ośrodka odgrywa modlitwa. Z modlitwy czerpiemy siłę do dalszej pracy. Dzięki modlitwie; dzięki orędownictwu Matki Najświętszej Patronki naszego Zgromadzenia otrzymujemy pomoc od Boga i ludzi, których Bóg stawia na naszej drodze.